Խորհրդային տարիներին Սուրբ Ծնունդը գրեթե չէր տոնվում՝ 1929-ին այն արգելվել էր որպես կրոնական տոն։ Փոխարենը առաջնային դարձավ Ամանորը, իսկ Սուրբ Ծննդյան ծառերը վերածվեցին «Նոր տարվա ծառերի»։ Ովքեր ցանկանում էին նշել Սուրբ Ծնունդը, դա անում էին գաղտնի՝ միայն ընտանեկան շրջանակում։
1991-ից հետո արգելքները հանվեցին, սակայն մինչ օրս Ռուսաստանում Սուրբ Ծնունդը մնում է ավելի լուռ և հոգևոր տոն։ Ամանորի ամենասիրված կերպարները «Դեդ Մորոզը» և նրա թոռնուհի «Սնեգուրոչկան» են։ Երեխաները Նոր տարվա գիշերը շուրջպար են բռնում եղևնու շուրջ և կանչում նրանց։ Երբ նրանք «հայտնվում» են, ծառի գագաթի աստղը վառվում է։
Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցին շարունակում է օգտագործել հին Յուլյան օրացույցը, ուստի Սուրբ Ծնունդը նշվում է հունվարի 7-ին։ Այդ շրջանում որոշ հավատացյալներ պահք են պահում, իսկ Սուրբ Ծննդյան գիշերը՝ մինչև առաջին աստղի հայտնվելը, որոշ ընտանիքներ չեն ճաշում։ Առաջին աստղի հայտնվելուն պես սեղանին մատուցվում է «կուտյա»՝ մեղրով, ընկույզով, չրերով և հացահատիկով պատրաստված ուտեստ։ Այն խորհրդանշում է միասնություն, իսկ հին սովորությամբ երբեմն գդալով կուտյա էին նետում առաստաղին՝ եթե կպչում էր, տարվա բերքը լավ էր լինելու։
Սուրբ Ծննդյան նախատոնական սեղանը հաճախ բաղկացած է 12 ուտեստից՝ Հիսուսի 12 առաքյալների պատվին։ Չնայած Արևմուտքում ռուսական Սուրբ Ծննդյան ամենահայտնի պատմություններից մեկը «Բաբուշկայի» լեգենդն է, Ռուսաստանում այն գրեթե ոչ ոք չի ճանաչում։ Պատմությունը իրականում գրել է ամերիկացի գրող Էդիթ Թոմասը 1907 թվականին։
Ըստ լեգենդի՝ Բաբուշկան, միշտ զբաղված տնային գործերով, բաց է թողնում Երեք Թագավորների հրավերը և ուշանում է մսուրից՝ երբ այնտեղ արդեն ծնվել է Հիսուսը։ Ասում են՝ նա մինչ օրս շրջում է աշխարհով մեկ՝ փնտրելով Փրկչին և նվիրելով իր հետ վերցրած խաղալիքները։
